Mijn verhaal
Wijze lessen
Ik gun het iedereen; iemand die je af en toe bij de hand neemt in het leven, en je terugbrengt naar het pad dat bij je past.
Het kan ons allemaal gebeuren. Het is mij ook gebeurd. Het dagelijks leven bepaalde wat ik deed; gezin, huishouden, werk, vrijwilligerswerk, familie, vrienden en vriendinnen, ......... Heel veel leuke dingen, maar toch voelde het als "druk, druk, druk". En toch ging ik door. Geen idee aan welke "knop" ik moest draaien om meer rust te ervaren. Tot ik een burn-out deed. Ik kon bijna niks meer. Ik wist niet wat ik wilde. Ik wist alleen; nooit meer terug naar "druk, druk, druk".
Ik krabbelde op met behulp van een psycholoog. Ik besloot dat mijn werk de eerste knop was die om moest. In gezamenlijk overleg met mijn werkgever ging ik uit dienst. Met behulp van een jobcoach ging ik op ontdekkingstocht. En daar begon het vuurtje voor een coachpraktijk te branden. Mensen begeleiden was wat ik altijd al het mooiste vond in mijn werk. Hoe mooi zou het zijn als ik dit elke dag voor de rest van mijn leven mocht doen.
Maar "het leven" gooide roet in mijn plannen....
Het mocht nog even niet zo zijn. Nog geen twee weken na mijn uitdiensttreding kreeg onze oudste dochter (toen 12 jaar) een ontzettend heftig ongeluk. Dagenlang hebben we naast haar bed gezeten in afwachting of ze zou overleven. Ondertussen overspoelde Corona de wereld. Wekenlang, maandenlang stonden voor mij en mijn gezin in het teken van zorgen en overleven.
Mijn eigen plannen gaf ik geen prioriteit. En dit heb ik met liefde en trots gedaan. In die periode hebben we veel steun en hulp gehad, zowel praktisch als mentaal en emotioneel. Ik ben vaak dankbaar geweest voor alles wat en iedereen die er WEL was.
Een van de belangrijkste lessen die ik leerde in de ziekenhuis- en revalidatieperiode van onze dochter is dat zorg en verdriet geen wedstrijd zijn. Het één is niet erger dan het ander. Een zware periode is voor degene die er doorheen moet sowieso zwaar. Er is geen meetlat voor. Hoeft ook niet. Meten gaat niks veranderen, er voor elkaar zijn wel. Ik leerde dat zelfs als beide partijen het zwaar hebben, ze er evengoed voor elkaar kunnen zijn.
Het zijn wijze lessen geweest. Lessen die ik nog elke dag meeneem in wat ik doe en hoe ik mezelf verder ontwikkel.
Toen de thuissituatie weer stabiel werd, heb ik om hulp gevraagd om emotioneel en mentaal weer bij mezelf te komen. Diverse therapeuten en coaches mochten mij begeleiden. Uiteindelijk kwam ik zo ver dat ik mijn eigen bedrijf startte. En ook daar heb ik hulp bij gevraagd voor de zaken die ik niet leuk of heel lastig vond. Ik heb er veel van geleerd.
En mijn meest wijze les? Iedereen heeft een verhaal. En iedereen kan wel eens "een handje" gebruiken. Wacht niet tot je heel diep in de ellende zit. Vraag al om hulp als je merkt dat je telkens in je oude patronen stapt, als je geen idee hebt wat je nou eigenlijk moet doen, welke kant je eigenlijk op wilt. Doe het niet alleen. Soms vraag je hulp bij familie of vrienden. Soms bij iemand die onafhankelijk naar jou en je situatie kijkt. Ik bijvoorbeeld.